Van hier en ginder / D'ici et de là-bas is aan zijn derde uitgave toe. Brussel herbergt meer dan twee gemeenschappen en spreekt meer dan twee talen. Toch is de culturele en artistieke zichtbaarheid van die verscheidenheid zeer gering. In 1998 staken twee theatergezelschappen, een Nederlandstalig en een Franstalig, Dito'Dito en transquinquennal, en het KunstenFESTIVALdesArts de koppen bij elkaar en creëerden samen een ontmoetingsplatform met niet-Europese kunstenaars en intellectuelen die in Brussel, Parijs of Amsterdam wonen en werken. Als bicommunautaire en internationale organisatie wil het Festival meehelpen een vrijplaats te creëren voor een dialoog met de culturele minderheden in België en Brussel; een dialoog die in België nog te vaak verdwijnt achter taalpolitieke en communautaire discussies.

Begaan met de negatieve beeldvorming van culturele minderheden in Brussel en overtuigd van het ongekende potentieel van deze stedelijke multiculturaliteit, hebben het Festival, Dito'Dito en transquinquennal kunstenaars en intellectuelen van ginder uitgenodigd om te vertellen over hun levenskeuzes, hun strijd, hun traject en hun kijk op hun samenleving ginder en de onze hier.

In 1998 vonden vijf interviews plaats met Leila Houari (schrijfster, 1958, Casablanca/Brussel/Parijs), Emerald Beryl (dichter, 1964, Marokko, Amsterdam), Marjorie Boston (actrice, 1964, Suriname/Amsterdam), Malek Chabel (psychanalyst, 1953, Algerije, Parijs) en Mohammed El Baroudi (professor literatuur, 1935, Casablanca/Brussel). In 1999 werd het initiatief herhaald met Shanglie Zhou (plastisch kunstenares, 1958, Shangai/Antwerpen), Pie Tshibanda (psycholoog en auteur, 1951, Congo/België), Ghalia Ben Ali (zangeres, 1968, Tunis/Brussel), José Besprosvany (choreograaf, 1959, Mexico City/Brussel) en David Bovée (Antwerps muzikant/nomade).

Voor het Festival 2000 buigen twee cineasten (Marilyn Watelet en An Van Dienderen) zich over deze meer dan twintig uren van intieme, kritische, vurige en genuanceerde getuigenissen. Vanuit hun eigen persoonlijke ervaring en sensibiliteit geven zij een tweede leven aan de vertelde verhalen.

Marilyn Watelet (Brussel, 1948) werkt samen met Simon Zaleski (Lodz/Polen, 1952) sinds 1994: "Simon heeft me altijd gezegd dat de mogelijkheid om te leven begint in de blik van de ander. Jarenlang gaven de blikken die hij kruiste hem niet de toestemming om te leven." De cinema is een manier van kijken, de camera is een oog: hoe indruk te maken op deze optische zenuw die naar de hersenen leidt? Via het meest voor de hand liggende, het meest spectaculaire, het meest gewelddadige, zoals de media doen, of door de tijd te nemen om te luisteren om beter te kunnen kijken? De vraag stelt zich niet eens. Zij maken documentaires om de stereotypen open te breken waarin vastgeroeste ideeën en vooroordelen zich hebben genesteld. In Fin de Siglo filmden zij het Cuba van vandaag, onzeker in zijn overgang van communisme naar kapitalisme, vanuit een groot warenhuis waarin de bewoners rondlopen. Zij volgden jonge Belgen, fans van 'Black Metal'-muziek, aanhangers van de zogeheten satanische rock die zelf helemaal niets satanisch hebben. Ze ontdoen clichés van hun vanzelfsprekendheid. Binnenkort plaatsen ze hun camera op de grens tussen Polen “kruispunt van alle migratiebewegingen” en Duitsland “onvermurwbare bewaakster van het rijke westen”.

Marilyn Watelet en Simon Zaleski richten op dit moment hun blik op de interviews van hier en ginder: "Het zijn levensverhalen die ons raken. Het gemeenschappelijk punt is dat de geïnterviewden elders geboren zijn, maar zij hebben ieder een eigen traject afgelegd met een eigen gevoeligheid. Ze verschillen van generatie tot generatie. De interviews werden afzonderlijk opgenomen; wij willen ze met elkaar laten dialogeren. Ik heb de indruk dat Brussel een gepriviligieerde plaats is om te 'zijn', vanwaar je ook komt", zegt Marilyn Watelet. "Brussel is niet ondergeschikt aan de Franse cultuur en ligt niet ver van de Engelse en de Duitse. In het centrum van Brussel leven, is zich iedere dag tegen andere gemeenschappen aanwrijven. Het is een stad die me op een positieve manier doet 'fantasmeren'."

De film ging in mei 2000 in de Actor’s Studio te Brussel in première, in het kader van het KunstenFESTIVALdesArts, en werd nadien uitgezonden op de RTBF.

Na de première rees de vraag naar een grotere verspreiding van de film. Zo ontstond het idee om, aan de hand van een nieuwe montage, de film via het internet te verdelen. We nodigen u uit deze site te ontdekken. De film is natuurlijk ook te verkrijgen in originele versie, op VHS of betacam.