010. De vijftiende editie van het Kunstenfestivaldesarts. Een jaarlijkse afspraak met de hedendaagse internationalecreatie. Een selectie van werken die vandaag gecreëerd worden, met als drijfveer een heden, dat ze ondervragen, dat ze proberen begrijpen en activeren. Een artistieke stand van zaken die ons wellicht ook het ‘punt’ waar we ons bevinden kan aanwijzen. Een ruimte voor creatie en voor confrontatie tussen visies, voor ontmoeting en dialoog tussen werken en mensen.
In een wereld die wordt ingehaald door de excessen die hij produceert, voeren economie en maat het hoge woord. We moeten besparen. Ons inenten tegen epidemieën. Ons waarborgen tegen financiële onzekerheden en tegen de dreiging onze verworvenheden te verliezen. Ons beschermen tegen de gevaren van de straat, de goden van de ‘anderen’, onze eigen excessen. Het Kunstenfestivaldesarts wordt niet rond één thema georganiseerd. Elk werk op de affiche draagt zijn eigen visie in zich en ontwikkelt een taal om die te verwoorden. Nochtans is het boeiend – en dat is wat een festival zo buitengewoon maakt – zich te verdiepen in wat deze creaties ons zeggen wanneer ze samen worden gepresenteerd, hier en nu. En om te onderzoeken in hoeverre ze in staat zijn de vinger aan de pols van de tijd te houden.
Voorstellingen die getuigen van moeilijke paradoxen. Van een delicate, pijnlijke situatie voor de mens, die schippert tussen de bewustwording van zijn excessen van ‘homo consumens’ en de vrees deel uit te maken van een uniforme maatschappij. Heen en weer geslingerd tussen enerzijds de legitieme behoefte aan veiligheid en stabiliteit, en anderzijds de weigering om te leven in een overbeschermde wereld van permanente controle. Moeten wij alles wat we tevoren geaccumuleerd hebben te allen prijze en voor altijd behouden? En gaan we misschien ooit dat betreuren waaraan we nu geen behoefte hebben? In haar voorstelling zet Vera Mantero een terugkerend en bevrijdend ritueel in scène, waarbij mensen tabula rasa willen maken. De band tussen materieel bezit en geluk, maar ook de dreiging van onzekerheid, staat centraal in het verrassende Een poppenhuis, herwerkt door Daniel Veronese. In Versus maakt Rodrigo García zich zorgen over de dreiging van passiviteit en intellectuele en morele leegte die inherent is aan het surplus. Zijn explosieve mise-en-scènes verzetten zich tegen de nivellering van talen en lichamen: ze zijn op zoek naar een leefbare en levende ruimte, ergens tussen de uitersten van exces en stilzwijgen in.
Vormen van controle en hun gevolgen voor de bewegingsvrijheid worden vaak opgeroepen. Zuid-Afrikaan Boyzie Cekwana klaagt de (bewust of onbewuste) mechanismen aan, die erop gericht zijn de verschillende fysieke en raciale identiteiten te classificeren, maar ze ook te onderdrukken – of ze nu op één person van toepassing zijn, dan wel op een volledig continent. Jorge León brengt een drieluik rond de figuur van de meid. Hij toont een geglobaliseerde slavernij, en de verschrikkelijke machtsverhoudingen die ermee gepaard gaan. Amir Reza Koohestani, die werkt vanuit Teheran, bedenkt fabels om te kunnen spreken over een realiteit waarin elementaire rechten met de voeten worden getreden. Bij Toshiki Okada zoekt het individu zijn eigen vrijheid, los van etiquette en sociale hiërarchie. De voorstellingen getuigen van bevrijdende processen, en in Belgrado test Tomi Janežic de utopie van een theater dat zich van de scène bevrijdt, en het leven van elke dag besmet.
Tot slot valt het op hoe bepaalde projecten vertrekken van een plek en de relaties met de directe omgeving. Lia Rodrigues ontplooit haar dagelijkse choreografiepraktijk middenin een favela. Christoph Schlingensief, geniaal provocateur, ontwerpt een ‘operadorp’ in Burkina Faso, en durft de sprong te maken tussen werelden die ver uit elkaar liggen. Lotte van den Berg nodigt haar buren uit op de scène van een theater, en ontwikkelt een werk rond verplaatsing – die wordt gezien als de enige manier om een ‘thuis’ te definiëren. Tegenover de onverbiddelijk om zich heen grijpende globalisering onderzoeken kunstenaars wat nabij is, en schetsen cartografieën van hun eigen stad (Enrique Diaz) of van hun eigen straat (Sarah Vanagt).
010. Welkom op het Kunstenfestivaldesarts. Om er een dertigtal nieuwe werken te ontdekken, die meestal door het festival gecoproduceerd worden. Om te luisteren naar wat ze ons zeggen, hier en nu. Om, doorheen de werken, een subjectieve staat van de wereld op te maken. We danken alle partners die dit project mogelijk maken, en nodigen u uit om het samen met ons drie volle weken intens te beleven!
Christophe Slagmuylder en de ploeg van het Kunstenfestivaldesarts
